Koszty postępowania podatkowego i uzyskania przychodu

Koszty postępowania podatkowego są pokrywane przez Skarb Państwa, gminę bądź podmioty uczestniczące w postępowaniu przed organami podatkowymi. Zalicza się do nich koszty podróży i inne należności biegłych, tłumaczy oraz światków, które są ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym, koszty podróży i inne wydatki dotyczące osobistego stawienia się strony strony, jeżeli postępowanie wszczęto z urzędu bądź jeżeli strona została błędnie wezwana do stawienia się przed organem, wynagrodzenia przysługujące biegłym i tłumaczom, koszty oględzin, koszty doręczenia pism urzędowych, inne wydatki bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy, zaliczone do kosztów przez organ prowadzący postępowanie.

Koszty uzyskania przychodu to określenie, które funkcjonuje tylko w ramach prawa podatkowego, jedynie w przypadku podatków dochodowych.  Oznaczają koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Aby koszt rozumiany w kategoriach ekonomicznych poniesiony przez podatnika mógł być zaliczony w kategoriach podatkowych do kosztów uzyskania przychodów, pomiędzy nim a uzyskanym przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy tego rodzaju, że koszt ten wpływa na wielkość osiągniętego przychodu.

Dla celów podatkowych za koszty uzyskania przychodu nie uznaje się kosztu (rozumianego w kategoriach ekonomicznych) nie tylko nie związanego z prowadzoną działalnością, ale również nie mającego wpływu na osiągnięty przychód. Podatkowe ujęcie kosztów różni się znacznie od ujęcia ekonomicznego oraz rachunkowego. Prawo podatkowe wprowadza wiele ograni­czeń w zaliczaniu poniesionych przez jednostkę kosztów do kosztów uzyskania przychodu. Przykładami mogą być odpisy amortyzacyjne, czynsz leasingowy, najmu, dzierżawy, odpisy na fundusze i rezerwy, sankcje, kary oraz składki na ubezpieczenie społeczne. Z podatkowego punktu widzenia koszty ponoszone przez podatnika można podzielić na spełniające kryteria celu i efektu oraz nie spełniające kryteriów celu i efektu.

Do kosztów uzyskania przychodu można zaliczyć tylko te koszty, które spełniają kryteria celu i efektu, a więc zostały poniesione w celu uzyskania przychodów, czego efektem — pośrednio lub bezpośrednio — jest uzyskany przez podatnika przychód. Nie wszystkie jednak koszty spełniające kryteria celu i efektu stanowią koszty uzyskania przychodu. Ustawodawca nie zalicza bowiem do tych kosztów wielu rodzajów wydatków.

Dodaj komentarz