Podatek stabilizacyjny

Podatek stabilizacyjny stanowi rodzaj jednorazowego  podatku pośredniego, który obowiązywał w 1988 r. Wprowadzony został przez Radę Ministrów rozporządzeniem z 8 sierpnia 1988 r. w sprawie podatku stabilizacyjnego (Dz. U. nr 27, poz. 191). Obowiązek podatkowy w tym podatku ciążył na jednostkach gospodarki uspołecznionej oraz posiadających osobowość prawną spółkach nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej.

Podstawę opodatkowania stanowiła część wartości środków trwałych znajdujących się w posiadaniu podmiotów opodatkowania: w spółkach nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej – 50% wartości początkowej, w jednostkach gospodarki uspołecznionej – różnica między wartością netto tych środków na 30 września 1988 r. a wartością netto na 31 grudnia 1987 r. Podatek stabilizacyjny wynosił 5% podstawy opodatkowania, z tym że w przypadku jednostek gospodarki uspołecznionej nie mógł przekraczać 20% zysku do podziału.

Dodaj komentarz